Over mij
Dichter bij de kern.
Over vastlopen, het verlies van wat je het meeste dierbaar is, en de weg terug naar wie je werkelijk bent.
Voor wie leiding wil geven vanuit wie je bent — niet vanuit de functie die je bekleedt.
Waar ik vastliep
Tien jaar geleden zat ik alleen op een vochtige kamer in een afkickkliniek.
In behandeling voor mijn gokverslaving. Vrienden verloren. Gezin en familie in alle staten. Een berg schulden. Het faillissement van mijn financieel adviesbedrijf in 2008 was het begin geweest van een lange val. Daarna volgde het huwelijk dat stukliep, de verslaving die langzaam greep op me kreeg, en de schulden die opliepen.
Ik had het goed verprutst en wist niet meer hoe ik verder moest.
Het meest pijnlijke verlies was voor mij niet het geld, het bedrijf, het verlies van vrienden of de mensen die ik had bedrogen. Het meest pijnlijke verlies was dat ik als vader van mijn voetstuk was gevallen voor mijn kinderen. Dat was mijn allerdiepste wond.
De kentering
Het beeld dat mijn kinderen zuchtend aan mijn graf zouden staan kon ik niet verkroppen.
Op een gegeven moment drong het besef door dat dit mijn enige leven is. Het beeld dat mijn kinderen zuchtend aan mijn graf zouden staan — mijn vader was een verslaafde — kon ik niet verkroppen. No way. Dat ging niet gebeuren. Ik besloot mezelf een nieuwe kans te geven met als hoogste doel mijn respect als vader terug te winnen.
“Contact met deze bron geeft me de energie om mijn schulden af te lossen, obstakels te overwinnen en uiteindelijk van betekenis te zijn voor anderen.”
Wat ik in dat proces ontdekte was even eenvoudig als ingrijpend: tot mijn 52e had ik bijna alles in mijn leven gedaan om van mijn vader te horen dat ik goed genoeg was. Dat ik oké was. Dat ik ertoe deed. Hij overleed in 2000 en heeft het me tijdens zijn leven nooit rechtstreeks kunnen zeggen. Maar ik bleef zoeken, in mijn werk, mijn ambities, mijn buitenwereld, naar de erkenning die ik van hem had gemist.
Ik had nooit genoeg van mezelf gehouden. En daardoor had ik altijd iets nodig uit de buitenwereld om het gevoel van ongemak te verdrijven. De verslaving was niet de oorzaak. Het was het symptoom.
Ik zie nu ook veel leidinggevenden die leiding geven vanuit hun eigen respons op hun verleden, zonder dat ze dit in de gaten hebben. Ambitie en carrière maken zijn maar al te vaak dekmantels voor innerlijke onvrede.
Toen ik dat zag, gaf ik mezelf een nieuw leven. En ben ik er vol voor gegaan.
Wat ik leerde
Zingeving klopte op mijn deur toen ik was vastgelopen.
Ze wacht niet tot je er klaar voor bent. Ze dient zich aan op het moment dat je niet meer verder kunt. Voor mij was dat het dieptepunt. Maar het hoeft niet zo ver te komen. De meeste mensen lopen al lang tegen iets aan voordat ze er naar luisteren. De kriebel is er al. De vraag is of je hem serieus neemt.
Wat mij eruit heeft geholpen is het contact met wat er werkelijk toe deed. Mijn kinderen. Mijn bijdrage. Mijn leven zoals ik het wilde leven.
Ik had erg last van het patroon dat ik alles zelf moest doen en oplossen. Dat patroon had me jaren in de weg gestaan. Leren ontvangen, hulp toelaten, kwetsbaar zijn — dat was mijn echte doorbraak. Dat waarom werd mijn kompas. Met dat kompas wist ik welke stappen ik moest zetten. Ik begon opnieuw te ondernemen. Ik werkte aan mijn schulden. Ik herstelde wat herstelbaar was.
Inmiddels is het contact met mijn kinderen hersteld. Ze zijn weer trots op me en ik ben weer hun vader. Mijn onderneming floreert. Het einde van mijn schulden is in zicht. En ik doe werk dat er voor mij toe doet, elke dag.
Mijn positieve houding, mijn creativiteit en mijn drive om anderen te helpen hebben mij daarbij geholpen. Maar het fundament was zingeving. Het weten waarom ik deed wat ik deed.
Waarom ik dit werk doe
Ik weet hoe het voelt als de bodem wegvalt. En ik weet hoe het voelt om terug te komen.
Mijn doelgroep zijn leidinggevenden, ondernemers en bestuurders die voelen dat er iets wringt. Die vastlopen, zonder altijd te weten waarom. Die van buiten functioneren maar van binnen iets missen.
Ik werk met hen op basis van opgedane kennis en eigen ervaring. Ik weet wat het betekent om je drijfveren niet te kennen. Om blinde vlekken te hebben die je ondernemen en leidinggeven in de weg staan. Om te functioneren zonder dat het ergens over gaat.
En ik weet wat er mogelijk is als je dat keert.
Zoveel mogelijk mensen met hart en ziel laten leven en werken. Dat is nog steeds waarom ik elke dag opsta.
Mijn positieve houding, mijn creativiteit en mijn drive om anderen te helpen hebben mij daarbij geholpen. Maar het fundament was zingeving. Het weten waarom ik deed wat ik deed.
Herken je iets van dit verhaal?
Dan is een open gesprek misschien het begin van iets nieuws. Niet omdat ik jouw antwoorden heb, maar omdat de juiste vragen stellen al het verschil kan maken.